December is veel. Ik weet het. Dit gaat waarschijnlijk over bijna iedereen, maar hieronder hoe ik het nu – atm – ervaar. Het eerlijke verhaal.

Vorige week donderdagnacht kwamen we terug van vakantie. De zwembroeken waren nog niet eens gewassen of we zaten vrijdagochtend alweer in de auto. Want er móest asap een kerstboom gehaald worden. Het kerstgevoel moest en zou zo snel mogelijk in huis gehaald worden. Mijn man had er geen goesting in dat de auto vol naalden zou komen dus trok hij de bakfiets van stal om het groene gevaarte mee te vervoeren.

Bij de plaatselijke Karwei verkochten ze enkel nog oempa loempa kerstbomen van 1.5 meter. Maar néé, zei zijn snoeiharde vrouw (moi), daar ga ik niet meer akkoord. Vorig jaar woonden we net 3 dagen in ons nieuwe huis en kon ik tussen alle verhuisdozen geen kerstbal vinden – dus kwam er geen boom. Dus dit jaar zal hij zo reusachtig zijn en zo blinken dat het hele dorp een zonnebril nodig heeft. Dus de zoektocht ging verder. Gelukkig kwamen we bij de Boerenbond een paar deuren verder een grote parel tegen die mee ging in de bakfiets. Ietswat ongemakkelijk fietste mijn man hem naar huis terwijl ik onze kinderen naar huis reed om alvast de ballen op te gaan poetsen.

Zo. En dit was dus nog maar een random vrijdagochtend in december. Daarna volgden nog het daadwerkelijke optuigen wat, je kunt het al raden, op mijn schouders terecht kwam, het kerstdiner op school met moeders’ kookkunsten, de optocht met lichtjes waarvoor een lichtspektakel opgetuigd moest worden. En ohja, de verlanglijstjes. Hoewel ik meer ben van het belevingen geven, moet de rest van de familie – hoe zal ik het zeggen – nog íets meer aan wennen.

Tegelijkertijd geniet ik van het ”never a dull moment” gevoel wat december ons brengt. De drukte, de chaos, maar vooral het samen zijn. Hoewel er met kinderen (in ieder geval als ik over die van mijzelf spreek) nooit a dull moment te bekennen is, probeer ik iedere minuut van ons samenzijn op te zuigen. Laat het allemaal nóóit vanzelfsprekend voelen, of juist wel misschien.

Dan komt hier wellicht de langverwachte, maar broodnodige tip: het toilet. Ben je heel even de waanzin nabij? Sneak even naar toilet of badkamer, doe de deur bij voorkeur op slot. Pak een handdoek – krijs erin -, jank een potje (of potjes) frustratie eruit, haal even 10 keer diep adem en hoop dan een miliseconde dat het slot even niet meer open gaat. Dat gebeurt helaas/gelukkig (doorstrepen wat niet van toepassing is) vrijwel nooit, maar jíj kunt er in ieder geval weer een paar uur tegenaan, lieve ouder. Zo kom jij die december maand wel door.