Is klagen óver het ouderschap niet één van de meest verbindende thema’s tussen (jonge) ouders?

Maar is klagen over hoe zwaar het ouderschap kan zijn wel sociaal geacepteerd? Is een ander antwoord dan ”goed” nog wel wat men wil horen?

Ik kan niets anders zeggen dan dat ik het ontzettend bevrijdend vind om in de supermarkt een ”maak je maar niet druk hoor, het is overal hetzelfde” te horen wanneer je kind weer een nervous breakdown heeft. En ik, heel eerlijk, de grootste moeite moet doen om er niet gillend naast te gaan liggen. Want soms ís het ook gewoon wat het is. Mijn kinderen houden écht geen rekening met mijn agenda en/of de hoeveelheid slaap die ik de afgelopen week heb gemist dankzij hen. Dan is het toch heerlijk om even te ervaren: ”bij mij is het dra-ma, maar het kán altijd erger”. Om vervolgens tevree huiswaarts te keren.

Ik heb veel vriendinnen om me heen en de meesten hebben inmiddels ook kinderen. Maar de meesten wonen ook ver weg. Dat krijg je ervan wanneer je 5 keer verhuisd bent de afgelopen 10 jaar, zeg maar.

Ik heb dus geen ”village” waar ik best graag onderdeel vanuit zou willen maken. Ik heb een super lieve schoonmoeder en vader die heel vlakbij wonen, dat wel. Maar ik ben toch nieuwsgierig wie tegenwoordig wel dat ”village” gevoel ervaart. Waarbij er gelijk vijf buurvrouwen klaarstaan wanneer je even in de penarie zit. Dat gevoel. Want laten we heel eerlijk zijn met elkander, we zitten stiekem toch állemaal een beetje op ons eigen eilandje. En hoewel we waarschijnlijk meer sociaal contact hebben dan ooit via Whatsapp en andere socials, zou ik stiekem best even 30 jaar terug in de tijd willen gaan om te kijken hoe het toen was.

Dus tót er een tijdmachien is ontwikkeld en ik dat ”village” gevoel heb kunnen ervaren, blijf ik lekker af en toe klagen.