Thuis maken we altijd grappen wanneer we weer in onze sportkledij aantrekken om bammen te smeren ’s ochtends. ”Wordt je lekker fit in je active wear, schat?!”

Geinspireerd op een ooit viral YouTube video die één van ons ooit tegenkwam: Getting fit in my active wear. Waarin moeders álles doen in hun active wear behalve echt sporten. Voor wie het ook hilarisch vind net als ondergetekende hier de YouTube video.

Hoe dan ook, meer over getting fit. Na twee kinderen, talloze diëten (ook voor mijn kinderen overigens) kan ik zeggen dat fit worden me an sich me goed af gaat. Alleen deze lifestyle behouden vind ik ingewikkeld. Ik eet oprecht graag salades, maar ik eet ook graag chocolade. Of ik drink wijn, ook oprecht graag én bovendien mijn inziens broodnodig in deze tropenjaren. Ik weet heus dat wijn dingen niet oplost, maar water doet dat ook niet. dus.

Nee. Dit moet ik ook anders kunnen. Mijn eindeloze to-do-list, volle agenda en minstens zo volle hoofd geven geen ruimte aan sport. Ik wandel me een ongeluk met Billie in de kinderwagen, maar dát kost tijd.

Een paar maanden geleden kocht ik een flinke boxzak met handschoenen om die in de nok van het huis op te hangen. Als warming up voor een hardlooprondje, bijvoorbeeld. Na er een paar sessies flink op gemept te hebben (aanrader) wilde mijn man ”ook ff proberen” en ramde hem er met pin en al uit. Weg frustraties weg meppen. Je raadt het al: hij ligt al weken op de grond totdat één van ons dit ophang project weer een keer oppakt – letterlijk. Net als ál die andere kleine, maar nodige klussen in dit grotemensenhuis.

Zou het dan tócht de kunst van het loslaten zijn? Ik weet het niet. To be continued. Zo, ik ben even een boxzak ophangen, want als ik iets wél weet is dat ik de touwtjes (en boren) hier in huis zelf in handen moet houden anders gebeurt er nooit iets (sorry schat).

Liefs, Harmke