Niet klagen maar dromen najagen.

Another week, another letter. Een persoonlijke deze keer. We hebben het zwaar, mijn man en ik. Niet samen gelukkig, maar allebei, hij & ik, dus wel samen eigenlijk. Het komt vooral door de verbouwing, alle dingen die gewoon doorgaan, het heen-en-weer racen van de Randstad naar Brabant. We doen het onszelf (bijna) allemaal aan, zo is het en dat realiseer ik me maar al te goed.

De man had gisteren een collega die ook zei ”dat ie het leven zo zwaar vond, en dat hij moe was”. Gelukkig zei hij het niet, maar hij dacht het wel: ”Maar jij hebt toch geen kinderen?”.

Het is zo. Ik durf het niet over mijn lippen te krijgen, ik ben blij dat ik het mag typen maar het is écht zo. Ik dacht voordat ik kinderen had óók dat ik moe, soms zelfs uitgeput was. Think again. Het ouderschap wakkert een geheel nieuwe vorm van moeheid bij je aan. Of zoals Pieter Derks zegt: ”Ik wist niet dat er tussen moe en dood nog zoveel zat”.

Maar: je mag klagen, of je nu kinderen hebt of niet. Je staande houden in de huidige maatschappij vraagt bijzonder veel energie van ons, hoewel we ook niet beter weten, ik met mijn 33 lentes jong niet althans. Maar moe zijn mag, wie of wat je ook bent. Sterker nog, er zijn mensen die maar wat graag kinderen zouden willen, die al die vermoeidheid die bij het ouderschap komt kijken met heel veel liefde zouden willen dragen.

Het gaat om balans, lieve mensen. Bedenk je goed wat je energievreters en energiegevers zijn. Kies af en toe voor jezelf in plaats van naar wéér een verjaardag. Echte vrienden begrijpen dat. Je familie begrijpt dat. Je hoeft echt niet persé iedere kinderverjaardag af. En mocht je van dat laatste nou bakken energie krijgen: GAAN! Jaag die dromen na.

Liefs, Harmke