Zonder wrijving geen glans.

Dit is alweer mijn derde brief op Mosie&Co. Hoewel het raar voelt om mijn gedachtes het internet op te gooien weet ik dat iedere jonge ouder zo ongeveer met dezelfde struggles rondloopt als ik en dat maakt het minder awkward. Dat niet veel mensen dit lezen overigens ook.

Maar struggles, die zijn er, net zoals bij iedereen. Maandag is altijd mijn vrije dag, en hoezeer ik ook geniet van mijn twee kinderen valt er dinsdagochtend ook een deken van rust over me heen dat zij even op de créche zijn en ik niet constant hoef te kijken of Moos weer eens bovenop z’n zusje gaat zitten, bij haar in de box springt, Billie geen planten opeet, of iets anders niet-eetbaars in haar mond steekt.

Ondanks dat mijn to-do lijst op dit moment eindeloos lijkt (hoewel ik altijd prioriteer, want tja, wat is nu écht belangrijk) is dat een verantwoordelijkheid van hele andere orde dan een baby en een peuter in leven houden. Ik denk dat wanneer ik zeg dat het ouderschap en de verantwoordelijkheid die daarmee gemoeid gaat het mooiste, maar ook het zwaarste is wat ik ooit heb ervaren veel ouders dat zullen beamen. Hoe dan ook, we zitten allemaal in hetzelfde schuitje, so we might as well enjoy the ride, toch?

Mindere dagen horen er, los van het ouderschap, bij. Je kunt niet iedere dag, de hele dag gelukkig zijn. Het zijn vaak (althans bij mij) juist die kleine momenten waarop je realiseert hoe content je mag zijn. Zeker wanneer je kijkt naar hoe het er in sommige andere delen van de wereld helaas aan toe gaat. Je kiest nu eenmaal niet waar je wieg staat. Die van mij? Die stond precies op de juiste plek. Daar probeer ik me bewust van te zijn wanneer ik mijzelf hoor klagen over iets onbenulligs. Niet klagen, maar dromen najagen. Zo, genoeg oneliners voor deze week.

Liefs, Harmke