Iedere week schrijf ik een brief op Mosie&Co. Mijn eerste, deze week: mama doet ook maar wat.

Wanneer ik Moos voor de tiende keer aanspreek op iets wat hij niet mag voel ik de energie uit mij gezogen worden. Ik kan oprecht niets bedenken wat me meer energie kost dan een discussie voeren met een 3-jarige die denkt dat ‘ie thuis de scepter zwaait (wat ook zo is, let’s be honest).

Gelijktijdig aan zo’n discussie probeer ik bij mijzelf na te gaan of het worth te fight is. Soms kies ik er dan ook bewust voor om deze te laten schieten en het kind zijn zin te geven. Morgen weer een nieuwe poging om op te voeden, denk ik dan.

Want laten we eerlijk zijn, het is ook allemaal veel. Die mini directeuren en directrices die we zo goed mogelijk proberen op te leiden terwijl we zelf met een halve burn-out onszelf door dit leven lijken te worstelen. Het meeste ervan doen we onszelf aan, daar niet van. Ik kan nu uitweiden over waar het bij mijzelf allemaal aan schort, maar dan wordt het zeer waarschijnlijk een boek in plaats van een brief en daar heeft dan weer helemaal niemand tijd voor.

Over ”veel” gesproken nog even dit voor alle mede-moms, NIEMAND verwacht van je dat je een maand na je bevalling weer in je oude spijkerbroek kan. Het lukte mij ook zeker niet, ik ben al blij dat ik 7 maanden na dato mijn zwangerschapskilo’s een beetje ben verloren. Alles is goed, maar wees gewoon een beetje lief voor jezelf. En daarvoor hoef je écht niet direct uit te rukken naar een mutti-retreat, hoe gezellig dat ook klinkt. Een goed boek en een avondje vroeg naar bed doen ook al wonderen.

Wat op momenten van trammelant met mijn peuter in mijn hoofd voorbij schiet is, logisch ook, mijn eigen opvoeding. Ik kom uit een normaal gezin, waarin mijn ouders allebei veel werkten. Wat me vooral bij is gebleven van mijn kindertijd is de autoriteit van de volwassene. Volwassenen hadden per definitie gelijk. Nu ik zelf al even volwassen ben weet ik wel beter, hah. Ik denk daar vaak aan wanneer ik Moos op z’n vingers tik om zijn gedrag. Dan denk ik, ah knul, kun je een geheimpje bewaren? Je moeder doet ook maar wat. En ik geef hem een extra dikke knuffel.

Tot volgende week!

Liefs, Harmke