Het is lang gelee dat ik iets schreef op Mosie&Co. En dát heeft dan weer te maken met bovenstaande. Maar ik mis het. Ik mis het om te vertellen over de chaos waar ik, wij – en zeer waarschijnlijk jullie die het lezen – middenin zitten.

Laat ik beginnen bij het begin. Het ontstaan van Mosie&Co. Dat begon niet met van ‘oh, hé, laat ik een blogje beginnen met klaagposts over het ouderschap en alles wat daarbij komt kijken. Nee. Zoals je wellicht al ergens hebt gelezen heb ik altijd duizenden business ideeën, en Mosie&Co. was er daar één van. Het plan was om een cool maar duurzaam kids lifestyle merk te creeëren te beginnen met mijn forever favorite item voor kinderen: bucket hats. En zeg nooit, nooit. Maar ik zeg nu niet. Zelfs nu ik het schrijf laat het me weer twijfelen, maar ik moet keuzes maken. Ik heb tientallen redenen, maar als ik het zou moeten samenvatten in drie woorden zou ik zeggen: ”blame the chaos”.

Daarover gesproken. Vorige week hoorde ik iemand zeggen ”ik mis de chaos”, over het gemis die over haar heen viel nu haar kinderen alles zelf gaan doen en bijna uitvliegen. Het deed me weer zó ontzettend realiseren dat we deze periode moeten koesteren. Dat deze periode niet het meest voor ons is, niet voor perfect gemanicuurde nagels, huizen die zo uit VT Wonen lijken te komen en gezichten zonder wallen.

Deze periode – met jonge kinderen – is voor echtheid, voor rommelige huizen en dito haar, voor op je aller-aller-laatste streepje energie tóch nog maar weer je bed uitkomen om die speen er weer in te doen ookal heeft de tandarts al twee keer gezegd dat er afgebouwd moet gaan worden.

Dus deze post is een ode aan die chaos. Gelukkig heeft de gemiddelde ouder tegenwoordig een filmrol met bewijsmateriaal waar een heel huizenblok mee behangen kan worden, dus wat dat betreft zullen we het niet gauw vergeten allemaal.

Vanaf nu schrijf ik mínstens iedere maand één post, beloofd. Ookal leest niemand het, het is mijn online chaos-dagboek.

Liefs, Harmke